Współtworzył z przyjaciółmi Grupę Nowohucką, która zainaugurowała w Krakowie nurt malarstwa materii.
Jerzy Wroński (ur. 1930 roku) – był malarzem, profesorem, wykładowcą Uniwersytetu Śląskiego.
W latach 1950-1956 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa. Jeszcze w trakcie studiów współtworzył z przyjaciółmi Grupę Nowohucką, która zainaugurowała w Krakowie nurt malarstwa materii. Należeli do niej Janusz Tarabuła, oraz zmarli już Julian Jończyk, Witold Urbanowicz, Danuta Urbanowicz. Wszyscy jej członkowie zostali następnie przyjęci do Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska. W latach 1979-1995 Jerzy Wroński pełnił funkcję prezesa tego stowarzyszenia. Wcześniej przez kilka kadencji był też członkiem zarządu okręgu krakowskiego Związku Polskich Artystów Plastyków i rady artystycznej Sekcji Malarstwa Zarządu Głównego ZPAP. Od roku 1960 zajmował się także pedagogiką artystyczną, początkowo w Krakowie, następnie w UMCS w Lublinie, a od roku 1975 - Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
Jak pisze na swoim profilu FB kuratorka galerii NCK Joanna Gościej-Lewińska "prowadzona od ponad pięćdziesięciu lat działalność artystyczna Wrońskiego jest ciągiem doświadczeń strukturalistycznych, polegających na eksploracji żywiołowych procesów naturalnych oraz ujawnianiu tkwiącego w nich potencjału twórczego. Początkowo były to monochromatyczne obrazy-reliefy, trawione pełzającym po miękkiej płycie płomieniem, potem „akwarele metamorficzne” oraz „rysunki dyfuzyjne”, w których inny żywioł – woda – użyty w mikroskopijnych ilościach, stanowił główną siłę sprawczą. Połączenie tych antagonistycznych żywiołów – ognia i wody – doprowadziło do powstania realizowanego od początku lat 80. unikalnego cyklu obrazów-fotogramów, nazwanych później kopciogramami".
jn/wikipedia/FB
