Wielkopiątkowy koncert w Centrum Kongresowym ICE Kraków poświęcony był muzycznym opracowaniom Stabat Mater. Tekst i wzięta z chorału gregoriańskiego melodia tej średniowiecznej sekwencji, włączonej do liturgii Kościoła rzymskiego w 1727 roku, od wieków inspirowały nie tylko kompozytorów, ale i poetów, którzy chętnie sięgali po topos matki cierpiącej po utracie syna. Najsłynniejsze Stabat Mater epoki baroku, autorstwa Giovanniego Battisty Pergolesiego, dyrektor-rezydent Festiwalu, Vincent Dumestre ze swoim Le Poème Harmonique postanowił zaprezentować w szerszym kontekście istotnym dla kultury neapolitańskiej.
Po początkowej intonacji sekwencji, muzycy zespołu, prowadzeni przez grającego na gitarze barokowej Dumestre’a, przeszli przez widownię w radosnym korowodzie wykonując anonimową Tarantellę z Neapolu. Nie był to bynajmniej wybór przypadkowy, ponieważ ten ludowy taniec był w XVIII wieku niezwykle popularny na południu Italii. Po takim wprowadzeniu usłyszeliśmy fragment bogatej w melizmaty, trzygłosowej wersji Stabat Mater, pochodzącej z manuskryptów z Monopoli i Santoro w wykonaniu tenorów Serge’a Goubiouda i Huguesa Primarda oraz śpiewającego basem Emmanuela Vistorky’ego. Soliści zaprezentowali jeszcze fragment chorałowej sekwencji pochodzącej z manuskryptu z Ostunii. Panowie Goubioud, Primard i Vistorky, swoim śpiewem osadzonym w ludowej tradycji dali piękny przykład muzycznego przekazu pełnego prawdy i naturalności. Z kolei w wykonaniu Le Poème Harmonique usłyszeliśmy czteroczęściowy Koncert na kwartet f-moll autorstwa Neapolitańczyka Francesca Durante, który zasłynął jako nauczyciel takich kompozytorów jak Niccolò Jommelli, Giovanni Paisiello, Niccolò Piccinni, Leonardo Vinci czy w końcu ten najważniejszy, wspomniany na początku Giovanni Battista Pergolesi.
W ten oto sposób Dumestre doprowadził nas do wykonania arcydzieła, czyli słynnego Stabat Mater Pergolesiego, ważnego nie tylko dla tradycji sakralnej, ale nade wszystko muzycznej. Solistkami były dwie znakomite śpiewaczki: ulubienica krakowskiej publiczności, zjawiskowa rosyjska sopranistka Julia Lezhneva oraz występująca po raz pierwszy w Polsce francuska alcistka Anthea Pichanick. Ich pełne pasji wykonanie było stylowe, wzruszające, odznaczało się najwyższą kulturą wokalną, a zarazem było pełne zwiewności i lekkości. Szczególna w tym zasługa Lezhnevy, która swoim śpiewem mezza voce interpretowała dzieło Pergolesiego z najwyższym szacunkiem. Nic dziwnego, że po tak mistrzowskim wykonaniu publiczność zgotowała artystom trwające kilka minut głośne owacje, wzmocnione na dodatek pełnymi zachwytu okrzykami. W podzięce, na bis usłyszeliśmy ostatnią cząstkę prezentowanego opus magnum Pergolesiego – Quando corpus morietur, które wieńczy ekspresyjne Amen. To jednak nie koniec wrażeń związanych z muzycznymi opracowaniami Stabat Mater, bowiem dziś, w kaplicy św. Kingi w wielickiej kopalni soli, zabrzmi całkowicie odmienna, pełna elegancji interpretacja sekwencji skomponowana przez Luigiego Boccheriniego.
kbf mat.prasowe/bp
