"Ikony" Pauliny Krajewskiej można oglądać w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie. Artystka - absolwentka krakowskiej ASP oprócz malarstwa ilustrowała również książki , m. in. „ Opowieści Dengbeżów. Baśnie i bajki kurdyjskie”. Za ilustracje do tej pozycji otrzymała wyróżnienie w konkursie „Książka Roku”.
Posłuchaj wypowiedzi artystki
Ikony Krajewskiej to w zasadzie miniatury, które tworzyli średniowieczni artyści. Artystka jednak całkowicie odchodzi od tego typu malarstwa i przedstawień, tworząc bardzo autorskie dzieła. "A ikona fascynowała mnie od zawsze" - mówi Paulina Krajewska.
"Ikony" Pauliny Krajewskiej w Muzeum Archidiecezjalnym przy ulicy Kanoniczej można oglądać do 2 lipca. Od wtorku do piątku 10-16, a w sobotę i niedziela 10-15. Patronat honorowy nad wystawą objął Ksiądz Arcybiskup Marek Jędraszewski Metropolita Krakowski.
"Artystka urodzona w Krakowie, artystycznie wykształcona i uformowana także w Krakowie. Uczęszczała do Liceum Sztuk Plastycznych, następnie ukończyła na Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie - Wydział Grafiki. Od samego początku swej drogi artystycznej zajmowała się malarstwem, wykonywała również ilustracje książkowe, m. in. „ Opowieści Dengbeżów. Baśnie i bajki kurdyjskie”. Za ilustracje do tej pozycji otrzymała wyróżnienie w konkursie „Książka Roku”. Współtworzyła projekty okładek do książek ks. Adama Muszali, jak np. „ Jak modlił się Jezus”, „Modlitwa w ciszy”.
Rodzi się pewne pytanie – skąd wzięło się zainteresowani ikoną, skąd wzięła się fascynacja ikoną u artystki która urodziła się, wychowała i wykształciła plastycznie w środowisku krakowskim. W tym temacie wypowiada się sama artystka, która mówi: „Fascynacja ikoną, duchowością wschodu, towarzyszyła mi od czasów licealnych. Świadomość, że istnieje obraz, który jest czymś więcej niż obrazem, przedmiotem, ale obrazem – wizerunkiem świętym stała się dla mnie szczególnie bliska. Z czasem to zainteresowanie ikoną przerodziło się w pragnienie, by samej spróbować tworzyć takie wizerunki, w oparciu o Pismo Święte, używając tradycyjnych materiałów, lipowej deski, farb robionych własnoręcznie, modlitewnej ciszy…”. Wyznanie artystki jest zdumiewające, obrazy, które są prezentowane na tej wystawie, rzeczywiście są wzorowane na ikonach wschodnich, lecz nie do końca. Zminiaturyzowane postaci lub sceny, umieszczane są w środku kompozycji niewielkich obrazów, których otoczenie tworzy jednobarwna, niejednokrotnie drgająca, wypełniająca całą płaszczyznę malarską cisza.
Drugą dziedziną sztuki to przede wszystkim pejzaż. Są to obrazy malowane z natury. Sama artystka nazywa je „…malowane w kolorach ciszy widoki nieba, przedstawienia drzew, lasu i ptaków. Syntetyczne, oszczędne w środkach wyrazu, w szarej, pastelowej kolorystyce...”
Ikony Krajewskiej to w zasadzie miniatury, które tworzyli średniowieczni artyści. Artystka jednak całkowicie odchodzi od tego typu malarstwa i przedstawień, tworząc własne dzieła, używając własnego środku wyrazu. Co prawda postaci traktowane są dość schematycznie, bez dodatkowych szczegółów, lecz przyciągają uwagę oglądającego swoją kompozycją i doskonałą wręcz starannością. Każde przedstawienie oparte jest na tekstach Pisma Świętego, przemyślane i przemodlone przez artystkę i dopiero wtedy przetworzone na obraz. Jak sama artystka mówi „każdy z tych obrazów poprzedzony był długą kontemplacją, modlitwą i dopiero wtedy, w całkowitym skupieniu i wyciszeniu powstawał obraz." - z katalogu wystawy ks.Andrzej józef Nowobilski.
(Anna Łoś, materiały prasowe)
