Zakończyły się 38. Krakowskie Teminiscencje Teatralne
38. Reminiscencje zakończone
%gallery_20779%
Czym jest dziś teatralna alternatywa, dokąd zmierza teatr, jakich form wyrazu poszukuje? Te proste pytania zawsze były na Reminiscencjach aktualne, na te pytania Festiwal stara się czynnie odpowiadać od lat.
Po kilka latach lekkiego uśpienia, może nawet czyśća - tegoroczne Reminiscencje pretendują do miana najciekawszego festiwalu teatralnego Krakowa. Tu liczy się ryzyko i eksperyment, tutaj na żywo testuje się nowe formy teatralne - od performansu, przez taniec, po wydarzenia inspirowane muzyką. W obszarze Reminiscencji znalazły się w tym roku zarówno monodram gwiazdy The Need Company tancerza Antony'ego Rizzi ( przejmująco opowiada o swoich uzależnieniach), jak i spektakl Jana klaty "Król Edyp" ( wyprodukowany wraz z festiwal Unsound, nawiązujący do oratorium Igora Strawińskiego). Paradoksalnie, siłą festiwalu są jego słabości - spektakle poszukujące, warsztatowo niedopracowane, "w procesie" - takie jak "Stalker" Aśki Grochulskiej i Tomasza Węgorzewskiego.
Temat wiodący tegorocznej edycji to "światy równoległe". W mojej opinii nieprecyzyjny i nie dość konkretny. Ale znowu - otwierający pole do bardzo szerokiej interpretacji, wydający się mówić, że nie wszystko jest tym, czym wydaje się być na pierwszy rzut oka. Że to samo zjawisko oglądne z różnych perspektyw ( na przykład za pośrednictwem mediów), może okazać się czymś zupełnie odmiennym, a jednak przecież równoległym, ściśle przylegającym.
Wiodący projekt tegorocznego festiwalu to "100 % Kraków" spektakl słynnego niemieckiego kolektywu Rimini Protokoll, który powstał na podstawie danych statystycznych o mieszkańcach Krakowa. Podobne przedstawienia niemieccy artyści realizowali już m.in w Berlinie, Atenach, Londynie czy Oslo. W planach m.in Nowy Jork, Amsterdam czy Paryż. Zobaczyliśmy na scenie setkę statystycznych Krakowian - dobieranych w kategoriach płci, wieku, dzielnicy zamieszkania i stanu cywilnego. Fascynujące było dowiedzieć się ilu statystycznych Krakowian jest za karą śmierci, ilu wierzy w teorię o zamachu prezydenckiego tupolewa, ilu choruje na raka... A także ilu piło kawę podczas spotkania z ankieterami i dramaturgami ( 73 %). Spektakl interesujący jako projekt społeczny, nie był jednak wielkim wydarzeniem artystycznym - elementarne rozwiązania dramaturgiczne organizowały to widowisko: stuosobowa grupa przemieszczała się na scenie z lewej do prawej, po okręgu i w poprzek, grupując się w chóry lub dopuszczając do głosu solistów. Pozytywna energia nie zastąpiła widowiska.
j.now
Po kilka latach lekkiego uśpienia, może nawet czyśća - tegoroczne Reminiscencje pretendują do miana najciekawszego festiwalu teatralnego Krakowa. Tu liczy się ryzyko i eksperyment, tutaj na żywo testuje się nowe formy teatralne - od performansu, przez taniec, po wydarzenia inspirowane muzyką. W obszarze Reminiscencji znalazły się w tym roku zarówno monodram gwiazdy The Need Company tancerza Antony'ego Rizzi ( przejmująco opowiada o swoich uzależnieniach), jak i spektakl Jana klaty "Król Edyp" ( wyprodukowany wraz z festiwal Unsound, nawiązujący do oratorium Igora Strawińskiego). Paradoksalnie, siłą festiwalu są jego słabości - spektakle poszukujące, warsztatowo niedopracowane, "w procesie" - takie jak "Stalker" Aśki Grochulskiej i Tomasza Węgorzewskiego.
Temat wiodący tegorocznej edycji to "światy równoległe". W mojej opinii nieprecyzyjny i nie dość konkretny. Ale znowu - otwierający pole do bardzo szerokiej interpretacji, wydający się mówić, że nie wszystko jest tym, czym wydaje się być na pierwszy rzut oka. Że to samo zjawisko oglądne z różnych perspektyw ( na przykład za pośrednictwem mediów), może okazać się czymś zupełnie odmiennym, a jednak przecież równoległym, ściśle przylegającym.
Wiodący projekt tegorocznego festiwalu to "100 % Kraków" spektakl słynnego niemieckiego kolektywu Rimini Protokoll, który powstał na podstawie danych statystycznych o mieszkańcach Krakowa. Podobne przedstawienia niemieccy artyści realizowali już m.in w Berlinie, Atenach, Londynie czy Oslo. W planach m.in Nowy Jork, Amsterdam czy Paryż. Zobaczyliśmy na scenie setkę statystycznych Krakowian - dobieranych w kategoriach płci, wieku, dzielnicy zamieszkania i stanu cywilnego. Fascynujące było dowiedzieć się ilu statystycznych Krakowian jest za karą śmierci, ilu wierzy w teorię o zamachu prezydenckiego tupolewa, ilu choruje na raka... A także ilu piło kawę podczas spotkania z ankieterami i dramaturgami ( 73 %). Spektakl interesujący jako projekt społeczny, nie był jednak wielkim wydarzeniem artystycznym - elementarne rozwiązania dramaturgiczne organizowały to widowisko: stuosobowa grupa przemieszczała się na scenie z lewej do prawej, po okręgu i w poprzek, grupując się w chóry lub dopuszczając do głosu solistów. Pozytywna energia nie zastąpiła widowiska.
j.now
