Wrzosy najlepiej sadzić we wrześniu, jednak termin sadzenia nie jest w ściśle określony, gdyż rośliny sprzedawane są w doniczkach i mają dobrze rozrośnięty system korzeniowy.
Wrzosowisko nie musi być duże, wystarczy wydzielić na rabacie niewielki fragment i posadzić na nim kilka lub kilkanaście wrzosów. Najlepiej sadzić je w grupach, w odległości 20-30 cm od siebie, czyli około 10-15 krzewinek na m2. Rośliny sadzimy tak głęboko, by dolne gałązki dotykały ziemi. Wrzosy uwielbiają słońce, dlatego też błędem jest sadzenie ich w półcieniu i cieniu.
Po posadzeniu rośliny obficie podlewamy, a ziemię wokół nich ściółkujemy kilkucentymetrową warstwą rozdrobnionej kory sosnowej. Kora przeciwdziała nadmiernemu parowaniu wody, ogranicza wzrost chwastów i zabezpiecza system korzeniowy przed przemarzaniem. Krzewinki nie lubią zbyt mokrego podłoża, dlatego też na glebach ciężkich należy wykonać drenaż z grubego żwiru. Wrzosowisko nie musi być duże, wystarczy wydzielić na rabacie niewielki fragment i posadzić na nim kilka lub kilkanaście wrzosów.
Wrzosy są roślinami krótkowiecznymi. Co prawda na naturalnych wrzosowiskach rosną nawet 20 lat, jednak w ogrodach żyją znacznie krócej, dlatego na wrzosowisku warto posadzić również inne rośliny wrzosowate. Wrzosy posadzone w zwykłej ogrodowej, ciężkiej ziemi nie przyjmą się i przestają rosnąć. Musimy zapewnić im odpowiednie podłoże, które musi być przepuszczalne i kwaśne (pH 3,5 – 5). Najlepiej dodać do ziemi ogrodowej kwaśnego torfu i przekompostowanej kory sosnowej. Odczyn pH podłoża należy kontrolować wielokrotnie podczas wegetacji roślin.
Wrzosy nie lubią częstego podlewania, należy podlewać je rzadziej, ale obficie. Są bardzo wrażliwe na przesuszenie, jak również na przelanie, dlatego też utrzymanie stałej i równomiernej wilgotności podłoża jest bardzo ważne. W okresach suszy nie można o nich zapomnieć, gdyż mają płytki system korzeniowy i łatwo mogą uschnąć. Warto regularnie zwalczać chwasty, aby nie zabierały wrzosom wody. Należy unikać zraszania roślin, gdyż może to doprowadzić do chorób grzybowych, głównie szarej pleśni.
Mimo, że wrzosy w warunkach naturalnych rosną na mało zasobnych glebach to w ogrodzie nie można zapomnieć o ich nawożeniu. W sprzedaży dostępne są specjalne nawozy do wrzosów. Można również wykorzystywać nawozy do różaneczników lub iglaków. Najlepsze efekty dają wieloskładnikowe nawozy mineralne (najlepiej o spowolnionym działaniu). Można stosować również nawozy o zwykłej formule, ale w niewielkich ilościach, czyli w najniższej dawce podanej przez producenta (2-3 razy w sezonie). Warto stosować nawozy, które oprócz dostarczania niezbędnych pierwiastków mają także właściwości zakwaszające glebę.
Na prawidłowy wzrost wrzosów bardzo korzystnie wpływa zjawisko mikoryzy - wzajemnie korzystne współżycie roślin i specyficznych grzybów symbiotycznych, nawiązujących bezpośredni kontakt z korzeniami rośliny. Szczepionka mikoryzowa to nic innego jak strzępki grzybni, które naturalnie występują na glebach kwaśnych (torfowiskach) i wchodzą w symbiozę z korzeniami rośliny pomagając jej w adsorpcji odpowiednich składników pokarmowych z podłoża.
Wrzosy powinny być co roku przycinane – zabieg ten jest niezbędny, aby prawidłowo rosły w zwartych kępach i obficie kwitły. Przekwitnięte kwiatostany i nie przycięte pędy to doskonała ochrona rośliny przed mrozem, dlatego wrzosy przycina się dopiero wczesną wiosną następnego roku (na przełomie marca i kwietnia). Pędy odcina się poniżej miejsca, z którego wyrastały kwiaty. Po cięciu szybko wybijają nowe przyrosty, a rośliny lepiej się zagęszczają. Mimo, że wrzosy są odporne na mróz, należy je zabezpieczyć na zimę. Po pierwszych przymrozkach należy okryć wrzosy (całą rabatę) białą agrowłókniną lub specjalnymi siatkami cieniówkami. Nie należy stosować folii, liści ani słomy, gdyż powodują one gnicie wrzosów. Najgroźniejsze dla wrzosów są zimne wiatry oraz okres wczesnowiosenny, gdy zaczyna operować mocne słońce, a ziemia jest jeszcze zmarznięta.
Barbara Błaszczyk
Galeria zdjęć
