Krakowskie place targowe najpiękniejsze są wiosną i jesienią. Warto je odwiedzić nie tylko przy okazji zakupów.
Są cudowne ze stosami jarzyn i owoców, bukietami kwiatów. Przed nami szare, krótkie i smutne dni późnej jesieni i zimy, to więc ostatni moment, by nacieszyć oczy wszystkimi kolorami.
Dziś zatrzymam się przy stoisku z żurawiną i brusznicą. Brusznica, przez resztę kraju nazywana jest borówką, chociaż wszyscy krakowianie doskonale wiedzą, że borówka to czarna jagoda / dla tej reszty/. Brusznice najlepsze są po pierwszym przymrozku, wtedy zwyciężają z angielskim cumberlandem. Robi się je szybko i łatwo a robią furorę, nie tylko na wielkanocnym stole.
Według przepisów, bierze się pół na pół brusznic i gruszek. Ja gruszek daję o połowę mniej niż brusznic .Zasypuję je niewielką ilością cukru i zagotowuję aż puszczą sok i lekko zmiękną, wtedy dodaję pokrojone gruszki i gotuję jeszcze przez chwilę / gruszki nie mogą się rozpaść, najlepiej wybrać twardą odmianę/. Gorące wkładam do wyparzonych słoików, które odwracam do góry dnem. Brusznice są wspaniałym dodatkiem do wędlin, serów i mięsa - smacznego...
To już ostatni dzwonek na robienie powideł, kończą się śliwki. Nie przepadam za słodyczami, więc nie robię dżemów, ani nie smażę konfitur, ale z dzieciństwa pamiętam jak na Stary Kleparz , wczesną jesienią przyjeżdżały gospodynie z podkrakowskich wsi. W emaliowanych wiadrach przywoziły powidła, osłaniając je grubym papierem przed kurzem i osami. Na dużej przerwie biegliśmy na plac po te jesienne słodkości. " Baby z Kleparza" / jak się wówczas mówiło/ nakładały je na pergamin drewnianą łyżką. Żeby zdążyć przed dzwonkiem trzeba było pędzić z powrotem na Basztową. W biegu zlizywaliśmy powidła z papieru, brudząc się niemiłosiernie. W słoneczne, październikowe dni przypominam sobie ich słodko-cierpki smak.