"... lecą z drzewa jak dawniej kasztany. Wprost pod stopy par roześmianych. Jak cudny, rudy grad. - śpiewała przed laty Natasza Zylska.
Po szkole biegliśmy na planty, by zbierać kasztany i żołędzie. Szczególnie pożądane były żołędzie (bo dębów było mniej niż kasztanowców) i kasztany spłaszczone z jednej strony (bo świetnie nadawały się na buty i kapelusze kasztanowych ludzików).
Trzeba się było spieszyć, bo chętnych było wielu. Skarby grzechotały w tornistrach i były bardzo ciężkie. A później zaczynało się Królestwo Wyobraźni.
Na stole, naprzeciw siebie, stawały dwie armie: żołędziowa i kasztanowa. Dumnie powiewały sztandary z liści, dobosz wzywał do boju bijąc z żołędziowy bębenek pałeczkami z zapałek. Żołnierze groźnie potrząsali patykowymi karabinami a przed ciosami chronili się pod hełmami z kasztanowych, kolczastych łupinek.
Oczywiście nie musiało być tak groźnie. Można było zrobić kasztanową rodzinę. Ludziki maszerowały wesoło nad jezioro z talerza po którym pływały orzechowe łódki. Pasących się kasztanowych krów i koni pilnował kasztanowy pies. Najtrudniej było zbudować domek, bo do łączenia kasztanowych cegieł i kamieni można było używać wyłącznie zapałek. Następnego dnia, najpiękniejsze kasztanowe dzieła wędrowały do szkoły w wyłożonych watą pudełkach.
Dziś dzieci już nie zbierają kasztanów. Mijają je obojętnie, czasem kopną. lub rozdepczą. Ołowiane, czy kasztanowe żołnierzyki zostały wyparte przez komputerowe gry. Po co tracić czas na robienie kasztanowych ludzików, skoro sklepy pełne są zabawek?
Błyszczące kasztanki łypią rudym oczkiem z trawy i pokurczonych, zeschniętych, zjedzonych przez szrotówka liści i zdają się mówić: zabierz mnie! Ale nikt ich nie słyszy. Czasem. wstydliwie, schylają się po nie starsze panie. Kładą je poźniej pod łóżkiem, " na reumatyzm".