Na cmentarzach i wokół nich tłumy ludzi niosących kwiaty i znicze. Spieszą się. Nie widzą, idących krok za krokiem, samotnych staruszek.
Wśród nich pani Zofia. Już od dawna nie musi się nigdzie spieszyć. Wolniutko spaceruje alejkami cmentarza. Staje nad grobowcem, poprawia niesforną gałązkę wiązanki, zmiata niewidoczny pyłek, zapala kolejny znicz.
Na grobowcu jest wiele tabliczek. Ktoś, kto obserwuje panią Zofię myśli ile osób tu pochowała, ale myli się. Grobowiec jest pusty.
Na marmurowej płycie nazwiska dziadków - tych spalonych we dworze na Wołyniu i tych wywiezionych przez Sowietów ze Lwowa i zamordowanych na nieludzkiej ziemi. Na marmurowej płycie są nazwiska rodziców i brata - wprawdzie uciekli z Kresów, ale zginęli w Powstaniu Warszawskim.
Małą Zosię krewni zabrali do Krakowa. Spędziła tu najpiękniejsze lata młodości, wyszła za mąż, urodziła dzieci. Całą rodziną wyjechali z Polski. Po śmierci męża pani Zofia postanowiła wrócić, żeby być bliżej tych, którzy śnią się jej każdej nocy. Na marmurowej tablicy jest też nazwisko męża pani Zofii, jej i ich dzieci.
Pani Zofia bardzo lubi ten czas kiedy cmentarz jest pełen ludzi, bo zazwyczaj stoi przy grobowcu samotnie. Stoi i patrzy na imiona tych, którzy z Polski wyjechali i tych, od których wyjechała Polska.
W tych dniach na cmentarzu jest tłum i hałas. Pani Zofii to nie przeszkadza, nie przeszkadza jej też cisza w pustym domu. Właściwie to już nic jej nie przeszkadza.