Czy zastanawiamy się komu życzymy spokojnych świąt? Powiedzieć łatwo a strzelić gafę jeszcze łatwiej.
Z pewnością można złożyć takie życzenia osobom, które mają dość wielogodzinnego biesiadowania i jadą na narty. Albo tym, którzy idą do rodziny i nie zawracają sobie głowy, by jej w czymś pomóc. Dla nich święta będą z pewnością spokojne.
Ale czy można złożyć takie życzenia kobietom, które zarywając noce sprzątają, gotują, pieką, a później nieprzytomne ze zmęczenia obsługują tych, którzy faktycznie mają spokojne święta?
Moja świętej pamięci teściowa, cudownej dobroci człowiek, nie pozwalała nikomu wejść do kuchni. Dwoiła się i troiła, żeby wszystko było zapięte na ostatni guzik. Gotowała wspaniale, a jedzeniem można było obdzielić wygłodniały pułk.
W pewne święta przyjechaliśmy w ostatnim momencie, kiedy stół - rozłożony, żeby mogło przy nim usiąść wiele osób - był już pięknie zastawiony. Teściowa westchnęła z ulgą : - teraz sobie wreszcie odpocznę - wygładzając niewidoczną fałdkę na białym obrusie i wtedy ... stół się złożył w połowie, a półmiski z daniami zaczęły zjeżdżać , jak na zwolnionym filmie.
Zapadła złowieszcza cisza.
Ktoś powiedział: - jaka piękna katastrofa ! - i nagle wszyscy zaczęli się śmiać, Były to jedne z najweselszych świąt.; Od tej pory na hasło: teraz sobie wreszcie odpocznę, odpowiadała salwa śmiechu.
Tak więc zastanówmy się życząc komuś spokojnych świąt, bo być może mówimy to do kogoś, kto gotuje, żeby jeść mógł ktoś. Albo do kogoś, kto święta spędza w pracy. Wiem co piszę, bo to moje pierwsze święta od 1991 roku, które mogę spędzić w całości z rodziną.
Dlatego najlepsze i najcieplejsze życzenia kieruję do tych, którzy mnie zastąpili.