Stoję nad brzegiem Wisły patrząc jak leniwie płynie przez Kraków i zastanawiam się co by było, gdyby w wyniku jakiejś dziejowej zawieruchy, nasze miasto znalazło się poza granicami Polski.
Co by było, gdybym musiała na zawsze opuścić Kraków? Nie umiem sobie tego wyobrazić. Zapewne czegoś takiego nie mogli sobie wyobrazić mieszkańcy przedwojennego Lwowa, czy innych miejscowości na Kresach, ale także mieszkańcy Wrocławia, który pod koniec wojny, paranoicznym rozkazem zamienił się w twierdzę - Festung Breslau.
Na początku lat 90-tych, gościem mojej audycji był starszy pan, lwowiak. Nie pamietam o czym mieliśmy rozmawiać, pamiętam, ze nagle zaczął opowiadać o Lwowie. Nie widział studia, nie widział mnie, znów szedł tamtymi ulicami mijając cukiernie, restauracje, sklep z krawatami, salon sukien, znów spacerował parkowymi alejami.
To było niesamowite tym bardziej, że wcześniej i później wielokrotnie spotkałam się z podobnymi opowieściami lwowiaków. To miasto żyło w ich pamięci nietknięte historią, pozostało jak żywa fotografia.
Oni opuścili Lwów jako młodzi, ale już dorośli ludzie, ale specyficzną aurę, atmosferę tego miasta zapamiętał również mój tata, który jako kilkuletnie dziecko jeździł tam z rodzicami w odwiedziny do wuja. Wuj był szefem sztabu, zginął w Katyniu.
Cóż tak niezwykłego było w tym mieście, że utkwiło głęboko w sercu i pamięci małego chłopczyka i pozostało w nim przez 80 lat?
Nie byłam we Lwowie i nie pojadę tam. Wolę zachować obraz tego miasta ze starych fotografii i opowieści ludzi, którzy musieli je opuścić.
Stoję nad Wisłą i myślę o innej rzece. To Pełtew płynąca przez Lwów, a raczej pod nim. Taki lwowski Styks, a może Lete - podziemna rzeka zapomnienia. Woda z niej wypita miała sprawić, że zapominano przed reinkarnacją o poprzednich żywotach.
Pełtew wpada do Bugu a ten do Wisły - to pozostało niezmienne, choć zmienilo się wszystko, także Leopolis Poloniae semper fidelis.