Piękny, zimowy dzień. Lekki mróz, sypie gęsty śnieg, chwilami przez chmury przedziera się ostre światło styczniowego słońca. Dzień nie jest jednak piękny dla wszystkich.
Wyjeżdżam ze stacji benzynowej na ul. Wielicką. Tu zawsze jest duży ruch, niedaleko supermarket, dużo małych sklepików, McDonald's. Na schodach między cukiernią a mięsnym leży mężczyzna. Nie rusza się, leży twarzą w śniegu. W ręce ma kawałek kiełbasy, na chodnik spadła nadgryziona bułka. Obok przechodzą ludzie, dużo ludzi, nikt się nie zatrzymuje. Stoję na światłach przy wyjeździe na Wielicką i nie mogę cofnąć, ani zawrócić. Koleżanka dzwoni na 112. Zmienia się światło, muszę ruszać, ale jeszcze skręcając patrzę, czy ktoś podszedł do leżącego. Nikt.
Dyżurująca pyta, czy mężczyzna oddycha
- Nie wiem - koleżanka usiłuje przekrzyczeć uliczny ruch - jesteśmy w samochodzie, już dwa światła od miejsca zdarzenia -
- A czy ktoś już wzywał karetkę ? -
- Nie mam pojęcia, ale chyba nie, bo wszyscy mijali go obojętnie -
Pani ze 112 zapisuje nazwisko zgłaszającej i wysyła karetkę. Tym razem się udało, bo akurat musiałam zatankować i znalazłam się właśnie w tym miejscu i w tym czasie.
Mieszkam na granicy Kazimierza i Grzegórzek, gdzie mnóstwo zaułków, zakamarków, zarośli i bezdomnych. Większość z nich znam z widzenia. Niektórzy są sympatyczni, jak "radiowiec" - to siwy dziadzio z brodą św. Mikołaja, który pcha wielki wózek z dobytkiem. Na szczycie piramidy pudełek, zawiniątek, ubrań, garnków, stoi tranzystorowe radio, którego dziadek zawsze słucha. Inni są groźni i budzą strach jak ci, którzy - wiecznie pijani - awanturują się i biją w pobliżu punktu skupu złomu.
Pamiętam, wiele lat temu, kloszardów w La Rochelle. Piękny staruszek, jak ożywiony autoportret Leonarda, grupa młodych ludzi z kilkoma psami. Siedzieli w porcie i pili od rana wino. Czasem ktoś się zatrzymywał i wrzucał do leżącego kapelusza monety i banknoty.
- Nie dawaj im pieniędzy - Isabelle złapała mnie za rękę - oni dostają ubranie, jedzenie, mają się gdzie umyć i przenocować, pieniądze wydają na wino -
- I co z tego - mówię - niech wypiją moje zdrowie -
Tylko tam było ciepło, tu jest zimno i każdy może na mrozie zasnąć i już się nie obudzić. Dlatego rozglądajmy się wokół i nie bądźmy obojętni.
Mój golden retriever uratował dwóch bezdomnych. Pierwszego wypatrzył na śmietniku, daleko od chodnika. Był 20-stopniowy mróz i człowiek schował się między kontenerami. Pies poczuł go i zaczął szczekać, pokazując pyskiem- niewidocznego z ulicy - bezdomnego. Był już pokryty szronem i gdyby nie mój pies, nie przeżyłby najbliższej godziny.
Innym razem, kiedy wyszłam z nim około północy na spacer, odnalazł za gęstym żywopłotem, śpiącego pod krzakami pijanego. Zadzwoniłam na policję. Oddzwonili później, dziękując za uratowanie temu mężczyźnie życia. Było około zera i do rana z pewnością byłoby po nim.
Podobno ten kto ratuje życie, ratuje cały świat. Tak więc mój golden dwa razy uratował cały świat.