Bardzo lubię Kraków przed świętami. Nie przeszkadza mi tłum na chodnikach, nie przeszkadzają mi korki na ulicach.
Kiedy byłam dzieckiem Kraków nie był tak przystrojony jak teraz, nie błyszczał tysiącami światełek. Świąteczne dekoracje były na sklepowych wystawach, na Rynku stała choinka i to wszystko. To, ze zbliżają się święta można było poznać po gigantycznych kolejkach po karpie i po ludziach niosących owinięte sznurkiem świerki.Dziś ci niosący choinki gdzieś poznikali. Może wiozą je na dachach samochodów, może stawiają sztuczne choinki, a może dekorują mieszkania w inny sposób.
W ostatnie dni przed świętami krakowskie ulice prowadzące do handlowych galerii są zakorkowane, na ulicach widać tłum osób obładowanych torbami i paczkami. Znów ktoś pod choinką znajdzie kolejny szalik, rękawiczki, skarpety, choć wolałby znaleźć książkę.
W te dni lubię spacerować po Krakowie i przyglądać się temu przedświątecznemu pośpiechowi. Ludzie nie są nim zirytowani, raczej podekscytowani i radośniejsi, niż zazwyczaj. Jest jak wierszu Gałczyńskiego: " Trzeba się trochę powłóczyć zamglonymi ulicami Krakowa. A Kraków jest jak dama fędesjeklowa w biżuterii świateł sztucznych."
W pobliżu centrum handlowego stoi bardzo stary pan z bardzo starym psem. Przygląda się kolorowym wystawom i spieszącym się ludziom. Ludzie go nie widzą, jest jak przezroczysty, każdy ma swoje sprawy, kogo obchodzi stary pan ze starym psem. Patrzę na niego i zastanawiam się, czy są sami i kto pierwszy odejdzie, kto kogo zostawi - pan psa, czy pies pana. Jeżeli pies, pan zostanie jeszcze bardziej samotny, jeśli pan, pies trafi pewnie do schroniska. Na bardzo krótko.
Podejść do niego i porozmawiać, czy może pomyśli, że jestem wścibska? Waham się, ale pan z psem odchodzi. Mam nadzieję, że jednak nie do pustego domu.