Już dzień po Dniu Zadusznym, miejsce zniczy zajęły w dużych sklepach świąteczne ozdoby, a dzień po Święcie Niepodległości, przed sklepami rozbłysły choinki i świąteczne dekoracje.
W tym samym czasie w telewizji pojawiły się świąteczne reklamy, często odnoszące się do " magii świąt". Tyle tylko, że magia zniknęła. Święta, które są " coraz bliżej" przez dwa miesiące, powszednieją.
To miło robić zakupy w bajkowym świecie migających choinek, kolorowych ozdób, wąchając rozpylane zapachy pomarańczy i cynamonu, słuchając świątecznych piosenek. Zapewne wiele osób wprowadza to w radosny nastrój i zachęca do zakupów. I przecież właśnie o to chodzi. Ale czasem żal mi tego, jak dawniej oczekiwało się na święta. W ciszy, nie w hałasie.
Choinkę ubierało się dopiero w wigilię, ani dnia wcześniej, a moment zapalenia światełek - tuż po tym, jak na niebie ukazała się pierwsza gwiazdka i tuż przed tym, jak na białym obrusie pojawiała się waza z barszczem - był naprawdę magiczny.
Albo adwentowe kalendarze. Czekało się cały dzień, żeby paznokciem podważyć malutkie, tekturowe okienko i wyciągnąć czekoladkę. I tak do wigilii. Wtedy naprawdę się czuło, że święta są coraz bliżej.
Prawdziwe oczekiwanie zaczynało się jednak w Mikołaja - zawsze chciałam zobaczyć moment podrzucania prezentów, ale oczywiście zasypiałam kamiennym snem i kiedy budziłam się 6 grudnia nad ranem, łóżko było obłożone stertami pięknie zapakowanych paczek i paczuszek.
W dzieciństwie wszystko, co wiązało się ze świętami było niezwykłe, ale najwspanialsze było właśnie oczekiwanie. Wraz z wszechobecną komercjalizacją, ten czarodziejski moment zniknął. Zniknął i nigdy już nie wróci, bo młodsi czytelnicy zapewne nie wiedzą o co mi chodzi.