Wtorek, 17 lis 5 °C Jakość powietrza: Bardzo dobra Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Dom

Dom stał ponad sto lat, zniknął w kilka dni. Kończy się rozbiórka kamienicy, przy ul. Dajwór. Podobno nie miała wartości architektonicznej i zamieniała się w ruderę.

Dom
fot: Beata Penderecka

Mijałam ten dom codziennie, przez kilkadziesiąt lat, jak wiele innych na Kazimierzu. Nie mnie oceniać, czy kamienica była ruderą, czy nie, ale kiedyś cały Kazimierz był jedną, wielką, ruderą, gdzie strach było się zapuszczać po zmroku. Szczury biegające po ulicach, cuchnące moczem podwórka, brudne sklepiki i tzw. " element", który zasiedlił tę dzielnicę po wojnie.


Wraz z upadkiem komuny, wszystko zaczęło się zmieniać. Rudery zamieniały się w urokliwe kamieniczki, hotele, restauracje. Brudne, szare i zapomniane miejsce zamieniło się w najurokliwszą dzielnicę Krakowa. Ulice wypełnił wielojęzyczny tłum turystów.


Czy i ten dom mógł przejść metamorfozę i z Kopciuszka zmienić się w królewnę? Wiem, taniej jest zburzyć stare i zbudować nowe, niż to stare wyremontować. Kiedy dziś mijam kupę gruzów, myślę o ludziach, którzy tu mieszkali i dla których ten dom był Domem. Rodzili się tam, umierali, kochali i nienawidzili, przeżywali radosne chwile i tragedie. Jak wszyscy. Jak wszędzie.
Pewnego dnia zostali wykwaterowani. Dom stał pusty i smutny. Później zdjęto dach. Do środka wlewał się deszcz, padał śnieg, mury rozsadzał mróz. No i dom stał się ruderą.

Przypomniała mi się inna historia, kiedy to w latach 70-tych kręcono "Noce i dnie". Krakowski Kazimierz był Kalińcem, tłumy statystów  biegały tam i z powrotem, filmowcy przeganiali gapiów i grodzili ulice, utrudniając życie mieszkańcom. Na szczęście mieszkałam w kamienicy zbudowanej na początku lat 60-tych, więc nie " grała" w filmie i można było z niej - w miarę swobodnie - wychodzić. No i oczywiście wyglądać przez okno. A było co oglądać. Reżyser straszliwie przeklinał, próbując zapanować nad setkami statystów, rżały konie, słychać było krzyki i huk wystrzałów i nagle wszystko przesłonił czarny, gryzący dym. Na potrzeby filmu spalono kamienicę na rogu Józefa i Bawół.

Podobno też była ruderą, przeznaczoną do rozbiórki. Kiedy zniknęła filmowa ekipa i ucichł zgiełk, z pogorzeliska wyciągnęłam kilka gotyckich cegieł - palcówek. Był na nich odciśnięty ślad ręki średniowiecznego rzemieślnika.

Najpopularniejsze

  • Policja wyjaśnia: żaden funkcjonariusz krakowskiej komendy miejskiej nie został wysłany do Warszawy

    Radio Kraków

  • Msza w intencji sprawcy zamachu w Krakowie. Bazylika Mariacka wydała oświadczenie

    Krzysztof Orski, Gabriela Koziara

  • Mieszkańcy tarnowskiego Krzyża nie chcą krematorium. Odwołali się do wojewody

    Jakub Sajdak

  • „Róg starszych posterunkowych Jakuba Kulika i Artura Morańskiego”. Krakowianie dziękują bohaterom

    Julia Kawa

  • Duży pożar w Giebułtowie. Ogień opanowany, akcja straży zakończona

    Radio Kraków

  • Miliony z autostrady A4. Stalexport ujawnia wyniki przed końcem koncesji

    Radio Kraków

Najnowsze

  • Kraków ogranicza inwestycje. Stanisław Mazur: To podważanie fundamentów przyszłego wzrostu

  • W Tatrach trwają poszukiwania turystki. TOPR apeluje o pomoc

  • „Czy to jeszcze jest chrześcijaństwo?”. O. Jacek Prusak o oburzeniu po mszy za sprawcę zamachu

  • Pomagali rannym podczas zamachu w Krakowie. Prezydent Słowacji odznaczył dwoje swoich rodaków

  • Budżet Krakowa 2027: władze miasta planują oszczędności, ale i tak zadłużenie wzrośnie do 10 miliardów

  • Czy można patrzeć bez uprzedzeń? Wystawa Kingi Nowak w Bunkrze Sztuki