Przed kioskiem na Starowiślnej, gdzie kupuję gazety, kolejka obcokrajowców. Kupują mapy, bilety i...pytają o drogę. Na Kazimierzu coraz mniej mieszkańców, coraz więcej turystów.
Mieszkania zamieniają się w wynajmowane apartamenty, kamienice w hotele, znikają sklepiki i zakłady rzemieślnicze - ich miejsce zajmują kawiarnie, restauracje.
Już prawie nikt nie pamięta przedwojennego Kazimierza i jego mieszkańców...
Coraz mniej osób pamięta też tę dzielnice sprzed kilkudziesięciu lat. W czasach PRL, miejsce Żydów, których zamordowano lub tych, którzy z Polski uciekli, zajął najgorszy element - złodzieje, bandyci, prostytutki, pijacy. Strach było tam chodzić - nie tylko w nocy, ale także w dzień.
Na początku lat 60. postawiono dwa domy dla artystów - muzyków, plastyków, aktorów, później na Kazimierz zaczęłi się sprowadzać kolejni artyści. Kiedy komunę trafił szlag, zrujnowana dzielnica zaczęła pięknieć w oczach. Teraz Kazimierz nie różni się niczym od urokliwych dzielnic w innych europejskich miastach
Od prawie 30 lat, latem, Kazimierz staje się za sprawą Festiwalu Kultury Żydowskiej, miejscem spotkań, koncertów, warsztatów i przede wszystkim poznawania siebie nawzajem - a kończy się absolutnym szaleństwem, czyli zwariowaną zabawą - Szalom na Szerokiej. Przez festiwalowy tydzień Kazimierz jest jeszcze bardziej kolorowy, jeszcze bardziej hałasliwy, jeszcze bardziej radosny.
Lubię wmieszać się w tłum, posłuchać jak turyści i festiwalowi goście rozmawiają o moim ukochanym mieście i ukochanej dzielnicy. A są to miłe słowa i miło ich słuchać.
Dziś też przechodziłam przez Szeroką, mijając na ulicy pełnej słońca takich sympatycznych obcokrajowców, aż minęłam dwie elegancke, starsze krakowianki:
- Ale się tych Żydków nazjeżdżało - usłyszałam. Czar prysł.