- Ten film jest jak zgrzytanie nożem po szybie - mówi Agnieszka Zając, a dr Magdalena Wrana dodaje: jest jak cios pięścią w brzuch. I rzeczywiście, baśnie braci d'Innocenzo przypominają mocno baśnie innych braci, Grimm, tyle w nich przemocy i brutalności, choć osadzone są w bardzo konkretnej rzeczywistości, tu i teraz. Upalne lato, rzymskie przedmieścia. Lejący się z nieba żar powoduje, że czas stoi tu niemal w miejscu. Z dolce vita ten świat nie ma jednak nic wspólnego. Film utkany jest z epizodów - historii rodzin, które pozornie niczym się nie wyróżniają. Jak wiele innych, mają swoje radości i swoje kłopoty. Wraz z rozwojem akcji atmosfera jednak gęstnieje, a opowiadane historie coraz mocniej się zazębiają. Stajemy się świadkami narastającej frustracji i agresji bohaterów tej opowieści. A dzieci, jak to dzieci, widzą i rozumieją więcej, niż dorośli chcieliby się domyślać.
