Dawniej szefem kapeli zostawała osoba grająca na skrzypcach prym. W przypadku Kasi Chodoń jest inaczej - gra na barabanie i śpiewa. Repertuar dyktują okoliczności oraz publiczność, natomiast skład muzykancki - zamawiający. Do występu w Radiu Kraków dołączyła Żaneta Seweryn z heligonką.
Posłuchaj audycji
Skąd pomysł założenia kapeli?
Kasia Chodoń to folklorystka, śpiewaczka, edukatorka tańców ludowych oraz instruktorka Teatru Złoty Róg. Uczyła się m.in. u Marii Siwiec i u Kajoków.
Bardzo chciałam grać po krakowsku do tańca, ponieważ pochodzę ze środowiska Domu Tańca Kraków. Jego idea polega na tym, żeby nie oddzielać grających od publiczności. Poza tym, w ogóle brakowało mi krakowskiej muzyki na polskiej scenie folkowej, choć jest tutaj na przykład kapela Daniela Küblera z Igołomii. Oni jednak częściej występują na przeglądach niż na potańcówkach - wyjaśnia Kasia Chodoń.
Kapela Kasi a tradycyjne składy
Jednym z ważniejszych instrumentów muzyki krakowskiej jest bębenek. Informacja o nim pojawia się w licznych przyśpiewkach. Kasia powołuje się też na książkę Janiny Porazińskiej "Kto mi dał skrzydła". Akcja osadzona jest w XVI wieku. Znajdziemy tam opis wesela na Krowodrzy u Ogrodników, gdzie przygrywa się właśnie na bębenku. Heligonka natomiast jest dużo młodszym instrumentem, którego nie znajdziemy w dawnych archaicznych składach. Przy specjalnych okazjach dołączają muzykanci grający na skrzypcach, basach i klarnecie.
Repertuar kapeli jest ściśle związany z rokiem obrzędowym. Nie brak ballad, piosenek wykonywanych na Babskim Combrze, w pochodzie dożynkowym oraz pieśni i przyśpiewek weselnych. Kasia najczęściej sięga do źródeł kolbergowskich, z których wybiera kolejne melodie.
Byle po krakosku
Z Krakowem słusznie kojarzony jest krakowiak. To niewątpliwie jego wizytówka. W Kapeli Kasi Chodoń znajdzie się miejsce również dla oberków, polek, sztajerków i walczyków.
Kasia Chodoń krakowskich akcentów szuka także w warstwie tekstowej:
Jest taka ballada znana w całej Polsce o Jasiu, co konie poił i Kasi, która wodę brała. Nie ma w niej happy endu, ale tylko u nas dziewczyna ma refleksję i pokazuje swoją hardość. Podobnie jest w chodzonym z Bronowic "Poszła dziewczyna do Borowina". Bohaterka nie ulega rodzicom i nie chce wyjść za mąż, zanim się czegoś nie nauczy i nie zgromadzi własnego majątku.
Żaneta Seweryn - multiinstrumentalistka, perkusistka orkiestry Opery Krakowskiej, członkini rodzinnej kapeli Sewerynki oraz kapeli Kasi Chodoń dodaje, że dobrym sposobem poznawania pieśni z konkretnego regionu jest czerpanie od osób, które je grały lub śpiewały:
To jest najbardziej prawdziwe i najbardziej żywe. Jednak to bywa niełatwe, ponieważ to osoby starsze. Sama próbuję się od dłuższego czasu spotkać z jedną panią i ciągle mamy kłopot z umówieniem się. Poza tym, dużo jest archiwalnych nagrań. I zapiski nutowe Oskara Kolberga, ale myślę, że to akurat może być trudne do odtworzenia.
