W Chabówce folklor nie jest pamiątką po przeszłości, lecz codziennym językiem porozumienia. W domu Doroty i Piotra Majerczyków tradycja, muzyka i rodzina splatają się w jedną opowieść — o bliskości, wspólnych pasjach i miejscu, do którego zawsze chce się wracać.
Posłuchaj Przed Horyzontem
Razem od ponad trzydziestu lat
Dorota Majerczyk to postać doskonale znana w środowisku kultury ludowej. Naukowczyni z doktoratem, jurorka wielu konkursów, animatorka życia artystycznego, a przede wszystkim założycielka zespołu Majeranki. Dla Doroty tradycja to nie tylko muzyka, ale cała opowieść o człowieku, miejscu i pamięci.
Jej mąż, Piotr Majerczyk, jest muzykantem i aktorem, człowiekiem sceny i konstruktorem dud. Od lat pielęgnuje folklor muzyczny Podhala i okolic, pokazując, że kultura ludowa może być żywa, autentyczna i obecna także poza regionalnym kontekstem. Razem tworzą małżeństwo od ponad trzydziestu lat.
Dzieci i ich własne drogi
Ich dzieci dorastały w artystycznym domu. Wszystkie związane były z zespołem Majeranki, który stał się dla nich naturalną przestrzenią wychowania i twórczego rozwoju.
Najstarsza córka, Kasia, dziś Bobak, przejęła prowadzenie Majeranków po swojej mamie. Jej zainteresowania wykraczają daleko poza jeden nurt. Wraz z mężem Marcinem Bobakiem założyła zespół Fire Folk, w którym jest miejsce dla tradycji, ale i dla nowoczesnego brzmienia. Kasia została zaproszona do śpiewu w filmie „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego, co było symbolicznym momentem pokazującym, że głos wyniesiony z folkloru może zabrzmieć na światowych ekranach. Jej mężem jest muzyk klasyczny – kolejny dowód na to, jak naturalnie w tej rodzinie przenikają się różne muzyczne światy.
Marysia studiuje sztukę operatorską w Szkole Filmowej w Katowicach, realizując się poprzez obraz i filmową wrażliwość. Jasiek, znakomity tancerz ludowy, dziś zajmuje się rodzinnym interesem kulinarnym. Najmłodszy Franek uczy się w szkole w Zakopanem i marzy o tym, by zostać pytacem, czyli drużbą weselnym. Wszyscy członkowie rodziny grają na dudach.
Galeria zdjęć
Dom, do którego się wraca
Rodzinę Majerczyków łączy jednak coś więcej niż wspólne muzykowanie. To wyraźnie odczuwalna bliskość i poczucie, że dom pozostaje punktem odniesienia, niezależnie od tego, dokąd prowadzą życiowe drogi.
Zapytana o to, jak stworzyć taki dom, Dorota Majerczyk mówi wprost, że jej największym osobistym sukcesem nie są zawodowe osiągnięcia, lecz właśnie rodzina:
To jest coś, co najbardziej sobie cenię, co najbardziej kocham, co najbardziej otulam, ale też coś, o co najbardziej się martwię. Przez wiele lat wychowywałam moje dzieci, a potem przyszedł taki moment, kiedy one w sumie wyfrunęły z gniazda, bo każdy gdzieś się zakotwiczył: tu się uczy, tu pracuje. Zawsze wychodziłam z założenia, że dom powinien być jak port. Port, do którego te stateczki, które wypłynęły w świat, mogą i powinny zawsze wracać.
Ten sam dom, ta sama historia, ale opowiedziana z innej perspektywy - męża i ojca. Piotr Majerczyk zwraca uwagę na codzienność, rytm i obecność, które budowały ciepło tego miejsca:
Na początku nie mieliśmy nawet dwudziestu lat. A teraz, kiedy obserwuję moją żonę, widzę w niej taką typową kwokę — z rozłożonym skrzydłem nad tymi swoimi kurczętami. Strasznie o nich dbała, zawsze była. Wstawała wcześnie, najpierw nastawiała zupę, potem dzieci do szkoły, potem praca, pisanie. Nawet doktorat — wszystko miało swój rytm. I myślę, że gdyby to nie było tak poukładane, to ona by w życiu nie zrobiła tylu rzeczy, ile jej się udało.
Historia rodziny Majerczyków z Chabówki pokazuje, że folklor nie musi być zamknięty w ramy rekonstrukcji. Może być żywą praktyką — wspólną, czułą i otwartą na przyszłość. Dom jako port, z którego się wypływa i do którego się wraca, pozostaje tu najważniejszą metaforą. I być może największym dziedzictwem tej rodziny.
