Muzeum Wsi Lubelskiej zajmuje 23 hektary i należy do największych muzeów skansenowskich w Polsce. Podzielone jest na kilka sektorów odzwierciedlających historyczne regiony wschodniej części kraju, w tym Roztocze. To malowniczy zakątek muzeum, gdzie wśród niezwykle bogatej roślinności, posadowiono zagrody z Korytkowa Dużego. W Przed Horyzontem wspólnie z edukatorką Bogną Głuchowską, przysiadłyśmy na progu, żeby się zapatrzeć i zasłuchać, co mówi do nas historia.
NA POGRANICZU
Roztocze to pasmo wzniesień rozciągające się pomiędzy Wyżyną Lubelską a Podolem, obejmujące tereny dzisiejszego województwa lubelskiego i podkarpackiego, a także część Ukrainy. To region pogranicza – zarówno geograficznego, jak i kulturowego – przez wieki łączący wpływy Wschodu i Zachodu.
Ukształtowanie terenu – zalesione wzgórza, doliny rzeczne i wapienne podłoże – miało bezpośredni wpływ na sposób gospodarowania i życie mieszkańców. Tradycyjne rolnictwo mieszało się tu z pasterstwem i leśnictwem, a lokalne społeczności długo zachowywały własne zwyczaje, język i religię.
Wielokulturowość była jednym z najbardziej charakterystycznych rysów Roztocza – żyli tu obok siebie Polacy, Rusini (Ukraińcy), Żydzi, a w niektórych rejonach także Niemcy. Ich obecność pozostawiła ślad w architekturze, obrzędowości i rękodziele. Choć dziś Roztocze kojarzy się głównie z przyrodą i turystyką, to jego dziedzictwo kulturowe jest równie bogate i zróżnicowane.
Posłuchaj Przed Horyzontem
Galeria zdjęć
ROZTOCZE W MUZEUM WSI LUBELSKIEJ
Sektor Roztocze to jedna z nowszych i bardziej rozbudowanych części ekspozycji Muzeum Wsi Lubelskiej w Lublinie. Odwzorowuje charakterystyczny dla tego regionu układ wsi i typową zabudowę z przełomu XIX i XX wieku. Tworzą go kompletne zagrody chłopskie, złożone z chałup, budynków gospodarczych i ogrodów. Zachowano tu autentyczny układ przestrzenny – domy stoją szczytami do drogi, a wokół nich rozciągają się płoty, stodoły, studnie i sady.
W sektorze odtworzono również tradycyjny krajobraz roztoczański: łagodne pagórki, zadrzewienia śródpolne, pola uprawne i przyzagrodowe ogródki. To wszystko pozwala zobaczyć, jak wyglądało codzienne życie w tej części Polski – zarówno pod względem architektonicznym, jak i społecznym.
Budynki pochodzą z różnych miejscowości Roztocza, m.in. z Korytkowa Dużego, Teodorówki i Bukowej. Każdy z nich został przeniesiony do skansenu i pieczołowicie odtworzony. Wnętrza urządzono na podstawie badań terenowych – z zachowaniem detali wystroju, sprzętów i układów pomieszczeń.
