Pierwszym edukatorem jest rodzic, który nie zawsze jest na tyle odważny, by podjąć temat seksualności z dzieckiem i odpowiedzieć np na pytanie: skąd biorą się dzieci? Unika odpowiedzi, myśląc, że szkoła wyedukuje seksualnie dziecko. W rzeczywistości to internet dostarcza dziecku potrzebnych informacji. Jak rozmawiać o seksualności, skoro dorosłych nikt tego nie uczył? Jakich treści powinna w tym temacie dostarczać szkoła? Jak chronić dzieci przed internetowymi nachalnymi treściami związanymi z seksualnością? Odpowiedzi szukamy w programie Przed hejnałem
Posłuchaj wypowiedzi
Nasi goście:
Iwona A. Wiśniewska – seksuolog, Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy
dr Marek Babik – pedagog, wykładowca wychowania seksualnego na Akademii Ignatianum w Krakowie
Listy od słuchaczy:
Dzień dobry
Poruszacie Państwo bardzo ważny temat, za co dziękuję.
Sposób radzenia sobie z pytaniami dzieci o seksualność świadczy często o naszych poglądach, zahamowaniach itp.
Myślę, że każde dziecko jest inne, nawet w obrębie jednej rodziny, i do każdego dziecka należy dostosować się z odpowiedziami.
Ja stosuję zasady:
- nie ignorowania "takich" pytań - w pewnym momencie dziecko ignorowane przestanie pytać, i zacznie szukać odpowiedzi gdzie indziej, a wtedy już nie wiemy czego się dziecko dowie, czy takie wartości chcelibyśmy przekazać;
- dostosowywać "szczegółowość" odpowiedzi do wieku i wiedzy dziecka;
- NIE KŁAMAĆ - jeśli okłamiemy dziecko, że np. dzieci przynosi bocian, ono w końcu się dowie, że to kłamstwo i straci zaufanie do nas.
Jeśli dziecko nie pyta (wiek przedszkolny i wczesnoszkolny), to gorąco polecam książkę Grzegorza Kasdepke "Wielka księga uczuć"... jest ona wspaniała inspiracją do podjęcia rozmowy o uczuciach w ogóle, w tym o seksualności.
I ostatnia rzecz... W rozmowach z córką zawsze podkreślam znaczenie uczuć, jakości relacji, szacunku, miłości w kontekście seksu.
Pozdrawiam
Monika Kozieł
