Drewniana, nieogrzewana budka na podwórku kamienicy – tak wyglądała pierwsza pracownia Ignacego Kriegera. Potem atelier zostało przeniesione na czwarte piętro. Przez cały okres funkcjonowania zakładu fotograficznego, czyli w tatach 1861-1926, na parterze zawieszone były gabloty reklamowe i okna wystawowe ze zdjęciami. W tym tygodniu pod lupę bierzemy firmę rodzinną Kriegerów: Ignacego, Natana i Amalii. O niezwykłych zbiorach opowiadają Teresa Kwiatkowska i Mateusz Niemiec z Działu Fotografii Krakowskiej Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Ich tropem podąża Marzena Florkowska.
Posłuchaj wypowiedzi
Posłuchaj wypowiedzi
Posłuchaj wypowiedzi
Pierwsze ogłoszenie zapraszające do pracowni Ignacego Kriegera ukazało się w krakowskim „Czasie” 13 maja 1860 roku. Atelier wykonywało portrety, zdjęcia grupowe oraz „krajowidoki” i budynki. Dzięki pasji fotografa zostało utrwalonych wiele zabytków Krakowa i okolic, ale o samym Ignacym Kriegerze nie wiemy zbyt wiele.
Posłuchaj wypowiedzi
Po śmierci Ignacego Kriegera firmę prowadzili najpierw syn Natan, a następnie córka Amalia. Z jednej strony kontynuowali tradycje ojca, ale wprowadzali też nowinki.
Amalia Krieger, będąc w podeszłym wieku, ofiarowała wyposażenie atelier i wielotysięczny zbiór klisz szklanych gminie miasta Kraków. Po latach trafiły do Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, gdzie przeprowadzana jest ich pionierska konserwacja i próba ratowaniu odchodzącego widoków Krakowa.
Posłuchaj wypowiedzi
Fot. dzięki uprzejmości MHK
(Marzena Florkowska/ew)
Fot. dzięki uprzejmości MHK
Zachowało się niezwykłe zdjęcie, na którym widoczny jest cień kobiety robiącej zdjęcie. To swoisty autoportret fotograficzny Amalii Krieger i jedyne zdjęcie pokazujące ją przy pracy.
Fot. dzięki uprzejmości MHK
150 lat temu wykonanie zdjęcia wymagało nie tylko zmysłu artystycznego i umiejętności technicznych. Trzeba było mieć sporo wytrwałości, aby całe atelier zabierać ze sobą, nosić szklane klisze i całą masę odczynników. Tym cenniejsze są fotografie wykonywane przez Ignacego Kriegera w terenie.
