W roku 1830 zespół francuskich geologów zmierza do Wieliczki. Jeden z nich przystaje w Krakowie, by stworzyć dokument niezwykłej dziś wagi : portret burzonego właśnie ( idzie im to jak w ojczyźnie "niedasie". Skończą za osiem lat, w 1838 r.) kościoła Wszystkich Świętych. Nawa i zakrystia już - a dzwonnica jeszcze nie. W ścianie wieży widzimy tajemnicze dźwirka prowadzące zapewne na strych nieistniejącego już kościoła i ślad samego dachu. O staranności rysunku świadczy wiele innych szczegółów. Widzimy nawę kościoła św. Trójcy i jego dzwonnicę i kamienicę narożną przy Grodzkiej ulicy, w której za lat dziesięć przyjdzie na świat Helena Modrzejewska (pseudonim). Widać i ówczesny rozmiar pl. Dominikańskiego - wtedy ul.Szerokiej - w istocie szerszej od dzisiejszego rozmiaru placu.
Posłuchaj:
Pierwszą gwiazdą placu jest dziś przebudowany pałac Wielopolskich - siedziba prześwietnego magistratu (jak pisywano w przedtamtowojennych nagłówkach) z przywróconym na trawniczek popiersiem Pana Prezydenta Mikołaja Zyblikiewicza. Ten nie dość, że odzyskał własną ulicę, której przez chwilę nie miał, to jeszcze odtworzono jego popiersie. Na ścianie magistratu tablica pamiątkowa ku czci umieszczenia historycznego centrum Krakowa na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Plac z magistratem to parada stylów krakowskich: od gotyku franciszkańskiego przez magistrat, kamienicę narożną Suskich - piękny przykład Polskiej Sztuki Stosowanej - do Pawilonu Wyspiańskiego.
Konrad Myślik/kp
Tymczasem pomnikowi Józefa Dietla dołożono ostatnio ogródek - co mu raczej nie zaszkodziło, acz wiecznie niezadowoleni krakowscy besserwiserzy i konsserwaterzy zdążyli już kręcić nosami.
Widok z Placu ku ulicy Brackiej ( - i Franciszkańskiej) pozwala dostrzec Pałace Larischa i Sanguszków.
