Przed hejnałem: Beata Michalec straciła wzrok kilka lat temu. Od tej pory nie może zobaczyć świata, ale może go czuć i smakować, a nowego sposobu na odkrywanie rzeczywistości uczy także innych.
Posłuchaj wypowiedzi
Straciła wzrok 7 lat temu. Od tamtej pory zmieniło się wszystko. Przewartościowała całe swoje życie. Nauczyła się „widzieć” świat innymi zmysłami. Dziś zaraża swoim optymizmem, zaangażowaniem i nowym spojrzeniem na otaczającą rzeczywistość. Nowego spojrzenia na świat uczy też innych, nie tylko osoby niewidzące. Gościem programu Przed hejnałem była dziś pani Beata Michalec, prezes fundacji Nowe Spojrzenie.
Nauczyłam się cieszyć tym co mam, co mnie spotyka, doceniać świat i „widzieć” go innymi zmysłami, które uruchomiły mi się w momencie kiedy przestałam widzieć.
Nie da się przygotować do utraty wzroku, nawet jeżeli lekarze wcześniej mówią, że istnieje takie zagrożenie. Byłam bardzo ambitna i próbowałam się do tego przygotować, wyobrażać sobie, jak będzie wyglądało moje życie, co będzie z moją pracą, z rodziną ale nie byłam w stanie. To, co się działo później przekraczało moje najśmielsze wyobrażenia. Na pewno nastało bardzo dużo zmian w moim życiu dotyczących tego jak funkcjonuję, jak komunikuję się z ludźmi, zmian w życiu osobistym i zawodowym, do których musiałam się przystosować i z którymi chciałam nauczyć się żyć. Miałam bardzo trudne momenty, kiedy pomyślałam, że nie zobaczę już np. zachodu słońca, czyli momentem, który w pełni pozwalał się mi zrelaksować, skontaktować się ze swoim wnętrzem. Szukałam substytutu, zastanawiałam się co teraz będzie dla mnie takim elementem spotkania z samą sobą, kiedy nie widzę już zachodów słońca. To była niełatwa momentami podróż, w której uczyłam się jak cieszyć się w podobny sposób światem ale odbierając go już innymi zmysłami.
To, że teraz jestem tak optymistycznie nastawiona, że widzę rzeczy, których wcześniej nie widziałam, to zasługa ciężkiej pracy nad sobą. Miałam wybór, mogłam zostać na etapie żalu i poczucia niesprawiedliwości za to, co mnie spotkało ale wybrałam inaczej, chciałam umieć sobie z tym poradzić, cieszyć się dalej życiem, doświadczać go na tyle, na ile jest ono dla mnie możliwe i dostępne. Teraz to się właśnie dzieje.
Są takie sytuacje w życiu, w których mogę powiedzieć, że widzę więcej lub widzę rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałam. Teraz odbieram otaczający mnie świat innymi zmysłami, zwracam uwagę na rzeczy, które wcześniej były poza moją świadomością. W momencie, kiedy skoncentrujemy się na tym, ile dźwięków i pięknych rzeczy, które odbierają nasze zmysły jest dokoła, mamy szansę też na to, żeby dać odpocząć naszej głowie.
Zdecydowałam się pokazywać innym jak wygląda świat, którego doświadczam. Prowadzę np. warsztaty kulinarne, co jest bardzo ciekawym doświadczeniem. Gotuję swoimi zmysłami, dotykiem, zapachem, który czuję, a także dźwiękami, które odbieram oraz intencją i myślami, które mi towarzyszą. Uczę gotowania nie tylko osoby niewidzące, odkrywając przed nimi tajniki tego, że można skupiać się również na innych zmysłach poza węchem, który w tym przypadku jest oczywisty. Straciłam wzrok, ale odkryłam całe bogactwo zmysłów i bodźców, które mogę dzięki tym zmysłom odbierać. Często nie zdajemy sobie sprawy z piękna, które nas otacza gdyż patrzymy tylko wzrokiem i widzimy tylko obraz, a oprócz niego jest całe mnóstwo dźwięków, dotyków, zapachów, odczuwania ciałem.
