O współczesnej poezji, jej roli w opisywaniu świata oraz o tym, dlaczego młodzi ludzie wciąż piszą, mimo zmieniających się nawyków czytelniczych w rozmowie z Sylwią Paszkowską opowiedziała Jadwiga Malina, poetka ze Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Posłuchaj rozmowy
"Ciemne punkty na jasnych punktach"
Najnowszy tom Jadwigi Maliny "Ciemne punkty na jasnych punktach" to książka, która już od początku buduje napięcie między tym, co trudne, a tym, co rozświetlone. Choć tytuły poszczególnych wierszy sugerują opowieść o chorobie, odchodzeniu i stracie, sama treść prowadzi czytelnika w przeciwnym kierunku. To poezja życia intensywnego, przeżywanego świadomie, pełnego emocji i zachwytu nad światem. Nie jest to książka o śmierci, lecz o życiu w jego najpełniejszym wymiarze.
Współczesna poezja pozostaje w ciągłości z tradycją. Poeci przypominają o dobru, pięknie i kruchości życia. Jednocześnie jednak nie odrywają się od rzeczywistości. Poezja reaguje na wydarzenia społeczne, język ulicy i atmosferę epoki. Nawet jeśli korzysta z uniwersalnych tematów, robi to przez filtr współczesności. Kluczowe jest jednak zachowanie równowagi, zbyt dosłowny, publicystyczny język szybko się starzeje i odbiera tekstowi trwałość. Dlatego dobra poezja unika doraźności, ale nie ignoruje teraźniejszości. Jest raczej jej subtelnym zapisem.
Poezja jako forma terapii
Czy młodzi ludzie powinni pisać? Tak. I to niezależnie od wieku czy ambicji literackich. Pisanie pomaga uporządkować emocje, zwiększa samoświadomość i ułatwia radzenie sobie z codziennością. W świecie pełnym bodźców cyfrowych powrót do kartki i długopisu może być formą wyciszenia.
Warto pisać na każdym etapie życia. Pisanie pomaga wyciszyć emocje, daje większą samoświadomość, pomaga organizować życie. Nie musi być to poezja. Może być to dziennik, pamiętnik albo inna forma literacka. W dobie bodźców elektronicznych sięgniecie po kajecik i długopis, może mieć wyłącznie pozytywny aspekt – mówi Jadwiga Malina.
Wiersz bywa dla młodych ludzi czymś więcej niż formą artystyczną. Staje się zapisem doświadczeń, często bardzo trudnych: konfliktów rodzinnych, poczucia odrzucenia czy samotności. Pisanie działa jak rozmowa, pozwala nazwać to, co trudne, i oswoić własne przeżycia. W tym sensie poezja pełni funkcję zbliżoną do terapii.
