Plany stworzenia naukowo-przemysłowego centrum na terenach kombinatu hutniczego to dobra okazja, by przypomnieć kilka faktów z historii Nowej Huty. W pewnym sensie jest to historia fascynująca. W ciągu kilku lat powstało nowe miasto - choć formalnie była to dzielnica Krakowa. Nowi mieszkańcy rozpoczęli prace w nowo budowanej ogromnej hucie, zamieszkali w nowych domach, posłali dzieci do nowych szkół, leczyli się w nowym szpitalu, a w niedzielę chodzili do nowo wybudowanych kin i do teatru. Wytyczano szerokie ulice, i a z czasem posadzono drzewa i klomby róż. Zabrakło tylko kościołów, ale komunistyczne państwo chciało w tym idealnym mieście wychować nowego człowieka dla którego potrzeby religijne nie będą ważne.
Decyzja o budowie metalurgicznego kombinatu na terenach podkrakowskich wsi zapadła 17 maja 1947 roku, gdy powołano Komisję do Spraw Budowy Nowej Huty przy Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego. Ruszyły wywłaszczenia chłopów z gruntów potrzebnych pod budowę. Płacono niewspółmiernie mało do wartości ziemi. Geodeci wytyczyli tereny, na których zbudowano drogi, linie kolejowe, tramwajowe oraz stopień wodny na Wiśle.
Decyzja o budowie była zarówno ekonomiczna jak i polityczna. Powstanie huty było jednym ze sztandarowych projektów planu 6-letniego, który zakładał, że warunkiem „budowy podstaw socjalizmu” jest przede wszystkim gwałtowne uprzemysłowienie kraju. Lokalizacja pod Krakowem miała zapewnić profesjonalne kadry do powstającego zakładu, ale też zmienić profil społeczny konserwatywnego Krakowa. Ważnym czynnikiem było też położenie, niedaleko śląskiego węgla oraz linii kolejowej potrzebnej do transportu rudy żelaza z ZSSR.
Budowę kombinatu metalurgicznego rozpoczęto 26 kwietnia 1950 r. Trzy lata później obył się pierwszy wytop żelaza. Kombinat otrzymał imię wodza paździenikoej rewolucji Włodzimierza Lenina. Za oficjalny dzień otwarcia huty uważa się 22 lipca 1954 r. – wówczas odbył się pierwszy spust surówki z wielkiego pieca. Kombinat był systematycznie rozbudowywany. W latach 70. ubiegłego wieku Huta zatrudniała prawie 40 tys. osób i produkowała ok. 6,7 mln ton stali rocznie.
Marta Szostkiewicz, jg
Plany stworzenia naukowo-przemysłowego centrum na terenach kombinatu hutniczego to dobra okazja, by przypomnieć kilka faktów z historii Nowej Huty. W pewnym sensie jest to historia fascynująca. W ciągu kilku lat powstało nowe miasto - choć formalnie była to dzielnica Krakowa. Nowi mieszkańcy rozpoczęli prace w nowo budowanej ogromnej hucie, zamieszkali w nowych domach, posłali dzieci do nowych szkół, leczyli się w nowym szpitalu, a w niedzielę chodzili do nowo wybudowanych kin i do teatru. Wytyczano szerokie ulice, i a z czasem posadzono drzewa i klomby róż. Zabrakło tylko kościołów, ale komunistyczne państwo chciało w tym idealnym mieście wychować nowego człowieka dla którego potrzeby religijne nie będą ważne.
Decyzja o budowie metalurgicznego kombinatu na terenach podkrakowskich wsi zapadła 17 maja 1947 roku, gdy powołano Komisję do Spraw Budowy Nowej Huty przy Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego. Ruszyły wywłaszczenia chłopów z gruntów potrzebnych pod budowę. Płacono niewspółmiernie mało do wartości ziemi. Geodeci wytyczyli tereny, na których zbudowano drogi, linie kolejowe, tramwajowe oraz stopień wodny na Wiśle.
Decyzja o budowie była zarówno ekonomiczna jak i polityczna. Powstanie huty było jednym ze sztandarowych projektów planu 6-letniego, który zakładał, że warunkiem „budowy podstaw socjalizmu” jest przede wszystkim gwałtowne uprzemysłowienie kraju. Lokalizacja pod Krakowem miała zapewnić profesjonalne kadry do powstającego zakładu, ale też zmienić profil społeczny konserwatywnego Krakowa. Ważnym czynnikiem było też położenie, niedaleko śląskiego węgla oraz linii kolejowej potrzebnej do transportu rudy żelaza z ZSSR.
Budowę kombinatu metalurgicznego rozpoczęto 26 kwietnia 1950 r. Trzy lata później obył się pierwszy wytop żelaza. Kombinat otrzymał imię wodza paździenikoej rewolucji Włodzimierza Lenina. Za oficjalny dzień otwarcia huty uważa się 22 lipca 1954 r. – wówczas odbył się pierwszy spust surówki z wielkiego pieca. Kombinat był systematycznie rozbudowywany. W latach 70. ubiegłego wieku Huta zatrudniała prawie 40 tys. osób i produkowała ok. 6,7 mln ton stali rocznie.
Marta Szostkiewicz, jg
