W pałacu Potockich w Krzeszowicach stworzył dom dla około 300 dzieci z całej Polski, które podczas II wojny światowej straciły rodziny i szukały swojego miejsca w świecie. Kładł duży nacisk na edukację, ale łączył naukę z wychowaniem. W pałacowych murach słychać było nie tylko gwar, śmiech, ale i muzykę i fragmenty przedstawień teatralnych. W ten sposób starał się uleczyć wojenne rany, a wypracowane metody znalazły zastosowanie potem przy pracy resocjalizacyjnej wśród młodych ludzi. A sama idea zrodziła się, gdy podczas wojny jej twórca, prof. Stanisław Jedlewski, był więziony w Lublinie i na jego oczach ginęli ojcowie osieracając synów i córki. To wówczas powstała wizja pałacu.
Posłuchaj wypowiedzi
Z prof. Małgorzatą Michel z Instytutu Pedagogiki UJ, autorką strony Jedlewszczyzna, rozmawia Marzena Florkowska.
