Nauka w służbie sztuki
Posłuchaj wypowiedzi
Posłuchaj wypowiedzi
Posłuchaj wypowiedzi
„Przeszłość przyszłości” – to dewiza, którą księżna Izabela Czartoryska poleciła umieścić nad wejściem do Świątyni Sybilli, jednego z dwóch budynków, w których ulokowała swoje muzeum w Puławach. To również nazwa projektu, w ramach którego Muzeum Książąt Czartoryskich odzyska swoją świetność. „Przeszłość przyszłości” to nie tylko prace remontowo-wykończeniowe i aranżacyjne. Konserwatorzy muszą zbadać i zabezpieczyć blisko 800 zabytków – obrazów, grafik, tkanin, przedmiotów rzemiosła artystycznego czy militariów. Trafiają one pod opiekę Laboratorium Analiz i Nieniszczących Badań Obiektów Zabytkowych LANBOZ, które powstało w 2004 roku. To pierwsza taka placówka muzealna w Polsce.
Intensywne prace konserwatorskie trwają również w innych muzealnych pracowniach: Pracowni Konserwacji Papieru i Skóry, Pracowni Konserwacji Rzemiosła Artystycznego, Pracowni Konserwacji Metalu i Broni, Pracowni Konserwacji Ram i Pozłotniczej, Pracowni Konserwacji Mebli i Tapicerskiej, Pracowni Konserwacji Rzeźby, a z wszystkim współpracuje zespół naukowców z muzealnego Laboratorium Analiz i Nieniszczących Badań Obiektów Zabytkowych LANBOZ, gdzie wykonywane są badania i analizy konserwowanych obiektów, jak również materiałów, które będą wykorzystane do tworzenia ekspozycji w Muzeum Książąt Czartoryskich. Z Januszem Czopem - głownym konserwatorem Muzeum Narodowego w Krakowie rozmawiała Ewa Szkurłat
W roku 1801 księżna Izabela z Flemmingów Czartoryska otwarła w Puławach Świątynię Sybilli, pierwsze na ziemiach polskich i jedno z pierwszych w Europie muzeów dostępnych szerokiej publiczności, gromadzące m. in. pamiątki po wielkich Polakach. Po upadku powstania listopadowego jej zbiory uległy rozproszeniu, jednak większość udało się uratować od rosyjskiej konfiskaty i przewieźć do Paryża. W latach 70. XIX wieku książę Władysław Czartoryski zdecydował się zabrać kolekcję z powrotem do Polski. Bezcenne zbiory, wśród których znajdowały się „Dama z gronostajem” Leonarda da Vinci, „Krajobraz z miłosiernym samarytaninem” Rembrandta, a także zaginiony w czasie II wojny światowej „Portret młodzieńca” Rafaela początkowo zostały umieszczone w krakowskim Arsenale, który został przekazany na cele muzealne przez władze miejskie. Muzeum Książąt Czartoryskich zostało otwarte w 1880 roku i działało do wybuchu II wojny światowej.
W roku 2017 Muzeum Narodowe w Krakowie, jako instytucja publiczna, pozyskało ponad 43 mln zł na dokończenie prac w Pałacu Czartoryskich (pieniądze pochodzą w 85 procentach z funduszy unijnych w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko i w 15 procentach z dotacji celowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Z Katarzyną Novljaković - kierownikiem Pracowni Konserwacji Malarstwa Muzeum Książąt Czartoryskich rozmawiała Ewa Szkurłat
W ciągu ostatnich lat Laboratorium Muzeum Narodowego w Krakowie zrealizowało kilkanaście projektów badawczych i stworzyło nowoczesną bazę aparaturową - unikatową w skali kraju. Istotnym przedsięwzięciem, świadczącym o intensywności rozwoju działalności naukowo – badawczej było przeniesienie zaplecza naukowego LANBOZu do wyremontowanej Oficyny Kamienicy Łozińskich. W nowym budynku do dyspozycji Laboratorium jest 130 m² powierzchni dostosowanej do potrzeb prowadzenia wysokospecjalistycznych badań naukowych.O badaniach w Laboratorium Analiz i Nieniszczących Badań Obiektów Zabytkowych mówili: Alina Klisińska-Kopacz, Janusz Czop - główny konserwator Muzeum Narodowego w Krakowie i Julio del Hoyo - kierownik LANBOZu.
Ewa Szkurłat/mat.prasowe Muzeum Narodowego w Krakowie
