Wtorek, 17 lis 5 °C Jakość powietrza: Umiarkowana Na antenie
Menu dostępności (CTRL+U)
Zmień kontrast
Podświetl linki
Zatrzymaj animacje
Powiększ tekst
Szerokość tekstu
Wysokość linii
Resetuj ustawienia

Natchniony, napuszony, banalny: „Mały Książę”

Filozoficzna opowieść o spotkaniu pewnego Pilota i chłopca – „Małego Księcia” – Antoine’a de Saint-Exupéry’ego została wydana w 1943 roku i przetłumaczona na ponad 300 języków i dialektów, a jej nakład szacuje się na 140 milionów egzemplarzy. Często wymieniana, jako „ukochana książka”, lektura szkolna, utwór wielokrotnie przedstawiany na deskach teatrów, kinowym ekranie. Skąd ta popularność? Czy to prawdziwe arcydzieło?

Posłuchaj podcastu

Przeciwny takiemu stwierdzeniu jest Jakub Kornhauser – poeta, redaktor, tłumacz (publikował przekłady awangardowej prozy i poezji rumuńskiej (Gellu Naum, Gherasim Luca), serbskiej (Miroljub Todorović), belgijskiej (Paul Nougé), francuskiej (m.in. André Breton, Tristan Tzara) oraz niemieckiej (Hans Arp, Max Ernst, Richard Huelsenbeck), redaktor – który stwierdza, że to dość tania historyjka filozoficzna.

Co faktycznie kryje się za tym sformułowaniem, że nie lubisz, nie znosisz i należy troszkę inaczej opowiedzieć o „Małym księciu” niż wszyscy opowiadamy?

Kilka różnych rzeczy składa się na tę opinię. Mianowicie, po pierwsze, nigdy nie lubiłem „Małego księcia”. Kiedy go czytałem jako dziecko, wydawał mi się zbyt natchniony, napuszony. Posługując się metaforyką, która była bardzo banalna i dla mnie jako dziecka właściwie nie do przyjęcia. Poza tym był straszliwie, śmiertelnie nudny.

Nie lubiłeś tekstu czy bohatera?

Fabuła, która nieszczególnie przypadła mi do gustu. Wolałem w tym czasie inne utwory, które posługiwały się podobną scenerią, jak „Podróże pana Kleksa” na przykład, które bardzo lubiłem i w ogóle cykl o panu Kleksie wydawał mi się o wiele ciekawszy i też właśnie podbity nienatrętną filozofią.

A ta jest natrętna?

Tak, wydawało mi się, że książka jest napisana tylko po to, żeby sprzedać parę bon motów na temat cywilizacji, na temat relacji międzyludzkich, które właściwie kojarzymy dzisiaj głównie z, nie wiem, Paulem Coelho, powiedzmy. Czyli parę gładkich słów na temat przyjaźni, na temat odpowiedzialności za to, co oswojone, na temat miłości i troski, ale podane właśnie w takim jakimś dziwnym, dziwnie nie oryginalnym, niezachęcającym do wejścia w ten świat.

Najpopularniejsze

  • Policja wyjaśnia: żaden funkcjonariusz krakowskiej komendy miejskiej nie został wysłany do Warszawy

    Radio Kraków

  • Msza w intencji sprawcy zamachu w Krakowie. Bazylika Mariacka wydała oświadczenie

    Krzysztof Orski, Gabriela Koziara

  • Mieszkańcy tarnowskiego Krzyża nie chcą krematorium. Odwołali się do wojewody

    Jakub Sajdak

  • „Róg starszych posterunkowych Jakuba Kulika i Artura Morańskiego”. Krakowianie dziękują bohaterom

    Julia Kawa

  • Duży pożar w Giebułtowie. Ogień opanowany, akcja straży zakończona

    Radio Kraków

  • Miliony z autostrady A4. Stalexport ujawnia wyniki przed końcem koncesji

    Radio Kraków

Najnowsze

  • Kraków ogranicza inwestycje. Stanisław Mazur: To podważanie fundamentów przyszłego wzrostu

  • W Tatrach trwają poszukiwania turystki. TOPR apeluje o pomoc

  • „Czy to jeszcze jest chrześcijaństwo?”. O. Jacek Prusak o oburzeniu po mszy za sprawcę zamachu

  • Pomagali rannym podczas zamachu w Krakowie. Prezydent Słowacji odznaczył dwoje swoich rodaków

  • Budżet Krakowa 2027: władze miasta planują oszczędności, ale i tak zadłużenie wzrośnie do 10 miliardów

  • Czy można patrzeć bez uprzedzeń? Wystawa Kingi Nowak w Bunkrze Sztuki