Czyli - jak nie wiadomo o co chodzi, to....
Dzień dobry
Przez niektóre media - zwłaszcza społecznościowe (uwielbiam
ten eufemizm) - przetoczyła sie umiarkownie intensywna, ale
zauważalna fala dyskusji na temat zarobków artystów i kasy
w szołbiznesie w ogóle.
Czytając kolejny post na temat pieniędzy - bądź ich braku
przypomniałem sobie taką wypowiedź sprzed paru lat:
"Chcecie zwalczyć piractwo? Sprzedawajcie płyty po funcie"
Tę odkrywcza opinię wyraził Rob Dickins, były szef Warnera
w Wielkiej Brytanii. Uważa on, że kupowania muzyki powinno
być działaniem bezrefleksyjnym. Słowem - według niego - za
dużo kombinujemy stojąc przy półce z płytami. Gdyby cena
była wystarczająco niska - kupowalibyśmy bez zastanowienia.
Ja tak sobie myślę, że klient kupujący bez zastanowienia,
jak leci, to jest marzenie każdego handlowca i każdej branży
nie tylko muzycznej - mimo to nikt nie postuluje sprzedawania
telewizorów, spodni ani rowerów po dolarze za sztukę.
Jak byłem mały, to na widok kogoś kto niezbyt dobrze radził
sobie na scenie mówiło sie: "artysta za dychę". Funt to
teraz znacznie mniej niż owa dycha - zatem troche się obawiam
jacyż to "artyści" mogliby pojawiać się na płytach
sprzedawanych za taka cenę.
Mimo wszystko chciałem też jednak zwrócić uwagę na drugie dno
tej wypowiedzi. Skoro bowiem szef takiej wytwórni jak Warner
rzuca jako przykład cenę jednego funta, to widać wie jakie
są możliwości branży, a my dzięki temu dowiadujemu się jak
bardzo jesteśmy hmmm... robieni w konia przy zakupie płyt.
Nawet jesli trochę z tym funtem przesadził, to gdzieś pomiędzy
nim a obecną ceną płyt leży ta przestrzeń do negocjacji, która
być może spowoduje, że wszystkim będzie sie lepiej żyło?
Pytanie tylko - kto ma chęć negocjować? Jeden emerytowany
prezes, to troche mało. Pozostałe strony: słuchacze, muzycy i
wytwórnie - okopali się na swoich pozycjach - i ani drgną.