Antoni Wit, należący do największych polskich dyrygentów obchodził w Filharmonii Krakowskiej 75.urodziny. Nie zabrakło życzeń, listów, gratulacji, prezentów i kwiatów, ale też i owacji na stojąco, którą publiczność zgotowała artyście. Te brawa nie były tylko i wyłącznie uhonorowaniem jubileuszu artysty. Stały się też podziękowaniem za niezwykły wieczór, za pełne emocji wykonanie utworów specjalnie wybranych przez Jubilata. Bo też 15 marca 2019 roku w Filharmonii Krakowskiej zabrzmiała muzyka piękna, potężna, romantyczna, taka, którą Antoni Wit bardzo lubi. Maestro poprowadził Chór i Orkiestrę Filharmonii Krakowskiej, zaś w partiach solowych wystąpiło troje solistów: Anna Wierzbicka (sopran), Anna Lubańska (alt) i Aleksander Kunach (tenor). Po koncercie, na bankiecie nie zabrakło też odśpiewanego Jubilatowi „Sto lat” oraz „Plurimos annos”.
Choć Antoni Wit, od 2013 roku Dyrygent Honorowy Filharmonii Krakowskiej, skończył 75 lat już 7 lutego, koncert jubileuszowy w Krakowie mógł się odbyć dopiero z ponad miesięcznym opóźnieniem. A wszystko dlatego, że Maestro jest dyrygentem niezwykle „rozrywanym”. Nie tylko piastuje stanowisko dyrektora artystycznego Orquesta Sinfónica de Navarra w Pampelunie, ale także podróżuje po świecie występując z różnymi orkiestrami symfonicznymi. Zresztą w tym względzie jest prawdziwym rekordzistą. Do tej pory prowadził kilkaset orkiestr, większość z nich wielokrotnie, niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, Azji, Australii i obu Ameryk. Współpracował z takimi słynnymi zespołami jak m.in.: Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Tonhalle-Orchester Zürich, Royal Philharmonic, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestra dell’Accademia di Santa Cecilia, Filharmonia Petersburska. Dużo można by jeszcze wymieniać…
Swój jubileuszowy koncert w Filharmonii Krakowskiej Antoni Wit postanowił poprowadzić z pamięci, bez partytury. Wieczór rozpoczął się Uwerturą do opery „Peter Schmoll” Carla Marii von Webera, której premiera w 1803 roku w Augsburgu przeszła niezauważona (autor miał wówczas raptem 17 lat). W tej pięknej uwerturze, choć jeszcze klasycznej w formie słychać już echa nadchodzącego romantyzmu. Antoni Wit z wielką precyzją potrafił wydobyć wielość tematów, pokazując jednocześnie niezwykły potencjał kompozytorski młodego twórcy.
Zupełnie inny, był drugi utwór wieczoru: „Nänie” op. 82 na chór mieszany i orkiestrę Johannesa Brahmsa. Powstały w blisko 80 lat po uwerturze Webera został oparty na poezji Schillera. To bardzo wzruszająca i przejmująca muzyka; piękna pieśń żałobna. Kompozytor właśnie tym utworem uczcił pamięć zmarłego w 1880 roku malarza Anselma Feuerbacha. I ten żal, ten dramatyzm tego utworu w idealny sposób przekazał Antoni Wit, przy udziale dobrze brzmiącego chóru i orkiestry.
Ale finał koncertu był prawdziwym popisem mistrzostwa Jubilata. Wielkie dzieło Felixa Mendelssohn a, II Symfonia op. 52 „Lobgesang”, z chórem, orkiestrą i solistami, pokazało z jakim formatem dyrygenta mamy do czynienia. Antoni Wit w doskonały sposób potrafi pokazać architekturę całego dzieła. Co w przypadku II Symfonii Mendelssohna ma duże znaczenie, bo też utwór ten trwa prawie 70 minut. Trzeba wielkiego talentu, wiedzy i doświadczenia, by zbudować opowieść muzyczną w taki sposób, by słuchacz nie poczuł się znużony. A finał tej symfonii był imponujący, godny mistrza. Trudno się dziwić, że oprócz braw publiczność nagrodziła artystów okrzykami zachwytu. A swoją drogą co to znaczy świetny dyrygent! Muzycy orkiestry Filharmonii Krakowskiej grali o wiele lepiej niż zazwyczaj, jakby udzielił im się wielki entuzjazm dyrygenta.
Warto przypomnieć, że związki Antoniego Wita z Filharmonią Krakowską są długie. To właśnie słuchając tej orkiestry w latach 50. i 60. poznawał jako uczeń muzykę symfoniczną i oratoryjną. To właśnie tu, z tym zespołem, jako student z klasy prof. Henryka Czyża zadebiutował w 1964 roku. Trzy lata później też z tą orkiestrą i na tej estradzie poprowadził swój koncert dyplomowy. W końcu w tym budynku spędził sześć lat (1977- 1983), ale… jako szef Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji, doprowadzając popularną Radiówkę do świetności. Trzeba pamiętać, że ten zespół pracował popołudniami w sali Filharmonii Krakowskiej.
Antoni Wit nagrał kilkaset płyt dla wielu firm, ale to realizacje dla Naxos przyniosły mu światowy rozgłos sprzedając się w nakładzie 5 milionów egzemplarzy. Album właśnie tej wytwórni, pod jego batutą i z muzyką Krzysztofa Pendereckiego otrzymał nagrodę Grammy. To właśnie dla Naxos dzięki Antoniemu Witowi powstały doskonałe nagrania muzyki polskiej, kompozytorów takich jak m.in.: Paderewski, Wieniawski, Chopin, Karłowicz, Szymanowski, Lutosławski, Kilar, Moniuszko, Górecki. Oczywiście nagrywał z dużym sukcesem również utwory należące do kanonu światowej literatury muzycznej, choćby dzieła Mahlera, R. Straussa, Brahmsa i Dvořáka.
Działalność artystyczna Antoniego Wita jest ogromna i można by nią obdzielić przynajmniej kilku dyrygentów. Do tego trzeba jeszcze dodać, że przez kilkadziesiąt lat był dyrektorem największych polskich zespołów, takich jak m.in. Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach czy Filharmonia Narodowa w Warszawie; a także jego pracę pedagogiczną, która zamknęła się w 17 latach prowadzenia klasy dyrygentury na AM w Warszawie. Zresztą pedagogiką i potem pomocą swoim uczniom Antoni Wit – jak mówił – spłacał dług zaciągnięty u wielkich mistrzów za młodu, takich jak Henryk Czyż czy Witold Rowicki, Herbert von Karajan, Leonard Bernstein i Stanisław Skrowaczewski.
75 lat dla dyrygenta, to bardzo niewiele, to zaledwie wkroczenie w wiek męski. Jak mówił Stanisław Skrowaczewski , dyrygenci żyją długo bo są „wiecznymi studentami”.
Panie Profesorze, wszystkiego najlepszego na wiele kolejnych lat! Zdrowia, spełnienia marzeń, także tych muzycznych.
